HİKAYESEL

Yeşil yosunlarla kaplı nilüfer çiçekleriyle bezenmiş, kurbağaların evi, deniz kızlarının ara ara dinlendiği bir göl varmış. Bu gölün ucu açık bir denize bağlıymış. Bu deniz mavinin bütün tonlarını taşırmış. Deniz balıkçılar için tuzlu bir cennetmiş. Kıyıdaki bütün balıkçılar geçimini buradan sağlıyormuş. Denizin üstü bir cennet, altı başka bir cennetmiş. Denizin kuzey köşesinde, denizin binlerce fersah altında görkemli bir krallık hüküm sürüyormuş. Bu krallık Kuzey Krallığı olarak  biliniyormuş.

Buranın halkı balık insanlarmış. Bu balık insanlar tıpkı yeryüzü insanları gibi yaşam sürüyorlarmış. Balık insanların telaşlı bir hayatları varmış. Fakat yüzerek her işlerini çabucak halledebiliyorlarmış. Kuzey Kralının Lora isminde bir kızı varmış. Bu kız çok güzelmiş. Kızın güzelliği diğer balık insanlar için esin kaynağıymış. Lora’nın resmini çizmek için balık insanlar yarış içindelermiş. Kral kızının güzelliğini bildiği için herkesle görüşmesine izin vermezmiş. Kızının üzerine titrer arkadaşlarını kralın kendisi seçermiş. Bu yüzden sadece Tesa isimli bir kız Lora’ya arkadaş olabilmiş. Tesa da çok güzelmiş fakat Lora’nın güzelliğini hep kıskanırmış. Belli etmemek için hep en iyi arkadaş rolü yaparmış. Lora ve Tesa küçük yaşlarda arkadaş oldukları için kardeş gibilermiş. Birbirlerinden ayrı gayrıları yokmuş. Lora ve Tesa deniz atlarına binip gezmeyi çok seviyorlarmış. Bos zamanlarında  Tesa deniz çalgısını çalar Lora ise şarkılar söylermiş. Şarkılarına Kuzey Krallığının  bütün balık insanları eslik edermiş. Lora bazen yalnız kalmak ister, gölün yüzeyine çıkar ve güneşlenirmiş. Gölün üstünde uçan balıkçıl kuşlar onun balık olduğunu düşünüp onu yemek isteseler de onun insan olduğunu fark edince uzaktan izlerlermiş. Lora güzel şarkılarını onlar için de söylemeye başlamış. Kuşlar diğer kuşlara da haber vermişler. Lora her kıyıya vardığında leylekler, martılar, yaban kazları, onun şarkı söylemesini sabırsızlıkla beklerlermiş. Kuşlar bu kıyıya Lora’nın kıyısı ismini vermişler.

Kuzey Kralının kızı Lora ve arkadaşı Tesa bir gün su topu oynamak için denizin yüzeyine çıkmışlar. İnsanlarla konuşmaları yasak olduğu için sessizce oradan uzaklaşmaları gerekmiş ama Tesa topu unuttuğunu fark edip geri dönmüş.

Balıkçı topu eline alıp Tesa’nın su yüzüne çıkmasını beklemiş. Tesa çekinerek başını sudan çıkarmış ve balıkçıya “Topumu alabilir miyim?”  diye sormuş. Balıkçı dostane bir tavırla topu uzatmış. Tesa topu alıp hızlıca oradan uzaklaşmış. Lora ise çok yakın bir yerde Tesa’yı bekliyormuş. Tesa yabancının dostane tavrından çok etkilenmiş ve olanları Lora’ya anlatmış. Lora “Yabancılar bizim için tehlikeli.” demiş. Birkaç gün sonra Tesa balıkçıyı görebilmek için tekrar yukarıya çıkmış. Denizin üstünde kocaman kayıklar görmüş. Görür görmez tuzlu sulara geri dönmüş. Çünkü Lora’nın dediği gibi insanlar onları yakalayabilirmiş. Tesa bir daha deniz üstüne çıkmayacağına söz vermiş. O günden sonra yukarılara doğru yüzmemiş.

Kuzey Krallığında günler hızla geçmiş. Tesa güneşi ve balıkçıyı görmek istiyormuş ama korktuğu için denizin yüzeyine çıkamıyormuş. Lora’nın ara sıra güneşlendiği kıyıya birlikte gitmişler. Kıyıdaki sevimli kuşlar bu iki arkadaşın gelişine ötüşerek karşılama yapmışlar. Artık Tesa da Lora’nın kıyısını bilmiş. Birlikte gelip şarkılar söyler olmuşlar. Bu kıyıda sevimli dostlar edindikleri için mutlularmış. Lora ve Tesa bu kıyıda arkadaşlıklarını daha çok ilerletmişler.

Bir gün Lora, Tesa’yı  piknik yapmak için kıyıya davet etmiş. Lora önceden hazırlık yapmak için Tesa’yı beklemeden kıyıya gitmiş. Vardığında balıkçı Lora’nın üzerine ağ atıp onu yakalamış. Lora çırpınsa da ağdan kurtulmayı başaramamış. Balıkçı bu kadar güzel bir deniz kızı yakaladığı için çok mutluymuş. Kim bilir bu kadar güzel bir balık kaç altına satılır diye düşünmüş. Lora’ya bakınca boynundaki kolye dikkatini çekmiş. Dünya yüzünde bu kadar para edecek taslar yokmuş. Lora’ya takısının neyden yapıldığını sormuş. “Bunlar mercan incileri,  Kuzey Krallığında çok var.” demiş Lora. Balıkçı, ağının arasında büyük bir zenginlik olduğu için çok keyiflenmiş çünkü çok deniz kızı çok hazine demekmiş.

Tesa da o sıralar pikniğe gitmek için Lora’yı arıyormuş. Aramış aramış fakat bulamamış. Lora muhtemelen kıyıdadır diye düşünüp hızla deniz atını kıyıya sürmüş. Vardığında Lora’yı eskiden gördüğü balıkçının teknesinde ağların arasında ağlarken görmüş. Birden bire balıkçı Tesa’nın üzerine de bir ağ atıp onu da yakalamış. Tesa ve Lora sandalda ağın altından birbirlerine bakarak ağlamışlar. Balıkçı gerçek niyetini anlatmış. “Biriniz burada bekleyecek diğeri gidip bana bu hazineden getirecek. Gidenin kuyruğundan koparacağım” demiş. İki arkadaş da eğer giden geri dönmezse bekleyenden geriye sadece kılçıklarının kalacağının farkındaymış. Tesa, balıkçıya ilk görünen o olduğu için pişmanlık duyuyormuş. Balıkçıya “Ben giderim arkadaşım için kuyruğumu feda ederim.” demiş. Lora da balıkçıya yakalanıp hazinenin varlığından balıkçıyı haberdar ettiği için çok üzgünmüş. Balıkçı, Lora’nın gitmesine karar vermiş. Lora “Korkma geri geleceğim Tesa.” demiş. Balıkçı, Lora’nın kuyruğundan bir parça koparmış ve onu denize salmış.

Lora hızlıca Kuzey Krallığına gidip olanı biteni anlatmış. Kral babası on balık adamın sırtına inci dolu çuvallar yüklemiş ve emrindeki yengeçleri çağırıp kulaklarına bir şeyler söylemiş. Sonra yengeçler on çuvalın içine girmişler. Kıyıya vardıklarında Lora balık adamlara su yüzüne çıkmamalarını söylemiş. Gölün tabanı karanlık olduğu için balık adamlar görülemiyormuş. Lora çuvallardaki incileri denizden çekip çekip sandala doldurmuş. Bitti dediğinde balıkçı üzerine ağ atsa da Lora çevik bir hamleyle kendisini kurtarmayı başarmış. Bu sırada balıkçı Lora’yı yakalamak için uğraşırken yengeçler iş basındaymış. Tesa’nın ağını kesmişler. Ağdan kurtulan Tesa bir hamlede göle atlamış. Yengeçler bu defa balıkçının kayığını delmişler. Kayık hızla su almış ve batmaya başlamış. Balıkçı kayığıyla birlikte gölün karanlık sularına karışmış.

 Aç gözlülüğü balıkçının sonu olmuş. Lora’nın kuyruğunda bir boşluk kalmış ama Tesa gibi iyi kalpli ve güzel bir arkadaşı olduğu için çok şanslı olduğunu düşünmüş. O günden sonra hiç kimse Lora’nın kuyruk acısı olduğu göle çıkmamış. Kuşlar ise sonsuza dek Lora’yı beklemişler...