HİKAYESEL

Yeşil boğumlu sevimli bir tırtıl varmış bir ağacın en güzel yaprağında. Yaprak yemeyi çok seviyormuş. Tırtıl Ponki’nin konağı çok yıllanmış, kalın gövdeli sık yapraklı dut ağacıymış…

Yeşil yosunlarla kaplı nilüfer çiçekleriyle bezenmiş, kurbağaların evi, deniz kızlarının ara sıra dinlendiği bir göl varmış. Bu gölün ucu açık bir denize bağlıymış. Bu deniz mavinin bütün tonlarını taşırmış…

Bir zamanlar deli mi divane mi bilinmez, Kentu denilen bir adam ortaya çıkmış bir köyde. Garip giysileri garip sözleri varmış. Sırtında eski abası, yamalı pantolonu elinde asası varmış. Yüzünde bin perde. Bilinmez sırları varmış…

Gökyüzü bazen mavi, bazen yeşil, bazen gri, bazen siyah olurmuş. Gök kapısı sert, çıkışı çok zor inişi çok çetin olurmuş. Bizim Ay Dede gök kubbeye asılmış asılalı çok uzun devirler geçmiş. Her gün Dünya’yı uzaktan izliyormuş…

Çok eski zamanlarda, zamandan bir zamanın içinde başı bulutlara değen yüce bir dağ varmış. Bu dağ öyle yüceymiş öyle yüceymiş ki Kaf Dağı deseler yeriymiş. Dağın bir yamacından ancak bir günde geçilebiliyormuş…

Cemre Perisi

Vakitlerden bir vakit zamanlardan bir zaman… Uzak alemlerin en sonunda Kerevet denen, perilerin yasadığı bir gezegen varmış. Bu gezegen dışarıdan bakıldığında kocaman bir nara benziyormuş…